Naše vesti

Važnost podrške ženama koje boluju od ginekoloških malignih bolesti

11/03/2017

Kao što je poznato, kod žena su česti maligni tumori ginekoloških organa i to je zdravstveno stanje koje postavlja visoke zahteve pred obolelu osobu, a koji se često tiču različitih vrsta gubitaka (telesnog blagostanja, fizičkog integriteta, socijalnih uloga, interpersonalnih relacija, doživljaja kontrole, seksualne funkcije, mogućnosti fertiliteta). Premda je savremeno onkološko lečenje značajno doprinelo produžavanju životnog veka žena obolelih od karcinoma genitalnih organa sa jedne strane, sa druge, ono nosi niz problema, od kojih je verovatno najznačajniji, naročito za mlade žene, a koje nisu prethodno rađale, suočavanje sa potencijalnim ili kod mnogih sigurnim infertilitetom. Nemogućnost rađanja je emocionalno bolna i kada se javlja kao primarni zdravstveni problem, a kada se posmatra kao jedan od mogućih ishoda onkološkog lečenja, mnoga istraživanja nas upućuju na to da je po svom stresogenom intenzitetu, kod mnogih, odmah iza samog saznanja o tome da se boluje od maligne bolesti. Najznačajniji problemi koje potencijalna opasnost od nemogućnosti fertiliteta ili doživljeni infertilitet mogu da precipitiraju su intenzivan distres, narušeno samopoštovanje, doživljaj nedostatka kontrole nad događajima i sopstvenim životom, narušene partnerske relacije, depresija. Takođe, pacijentkinje često manifestuju tugu i ljutnju u vezi sa procenjenim nedostatkom razumevanja i podrške od socijalnog kruga i značajnih drugih koji neretko minimiziraju značaj nemogućnosti reprodukcije vodeći se time da obolelim ženama sada treba da bude najvažnija okupacija mogućnost i izbor lečenja te življenje i ozdravljenje. Takođe, brige i problemi provocirani bolom i anatomskim izmenama ginekološke regije mogu značajno da utiču na doživljaj sopstvene seksualnosti, seksualnu želju i percepciju telesnog identiteta. Saznanje o tome da će pacijentkinji možda biti onemogućeno potomstvo očekivanim, ili da kažem standardnim putem, ukoliko uđe u proces onkološkog lečenja, zahteva poseban tretman, kroz jedan multidisciplinarni pristup, te edukaciju i pružanje informacija od značaja, a gde je bazični cilj donošenje odluke o lečenju sa minimalnim brojem negativnih posledica po njeno celokupno blagostanje i kvalitet života, te konstantna podrška pre i nakon donošenja odluke o lečenju kako bi pacijentkinja asimilovala novo iskustvo sa kojim se suočava.

    Imajući navedeno u vidu, od posebne važnosti je uloga kliničkog psihologa u onkološkoj ginekologiji kao i u timu za onkofertilitet. S jedne strane, psiholog vrši kliničku psihološku procenu pacijentkinjinih kapaciteta za suočavanje sa aktuelnom situacijom, skrining distresa i eventualnih psihopatoloških manifestacija koje mogu da utiču na celokupno zdravlje i donošenje daljih odluka o lečenju, dok sa druge strane pacijentkinjama koje prolaze kroz proces lečenja pruža psihološku podršku kroz psihoedukativni, savetodavni i psihoterapijski rad koja, između ostalog, ima za cilj osnaživanje ličnih kapaciteta za nošenje sa stresnom situacijom, pomoć u donošenju odluka o lečenju u koje su neretko uključeni i partner i porodica obolele, psihološku pripremu na operativni zahvat i moguće gubitke kao i podršku nakon operativnog zahvata i/ili terapija onda kada pacijentkinje psihološki obrađuju doživljeni gubitak kroz suočavanje sa konačnim saznanjem da više neće imati mogućnost reprodukcije očekivanim putem i kada prolaze kroz proces tugovanja. Psiholog svoju procenu predstavlja timu lekara koji vode brigu o pacijentkinji (pre svega ginekologu-onkologu), pospešuje komunikaciju lekara sa pacijentkinjom i članovima porodice, te aktivno učestvuje u daljim konsultacijama i lečenju pacijentkinje koja je u programu, a sve u cilju pospešivanja kvaliteta života u svakoj od faza kompleksnog ginekološko-onkološkog lečenja.


Komentari:

Ne postoje komentari za ovu vest. Budite prvi koji će ostaviti komentar!

Unesite komentar

Nećemo objaviti Vašu E-mail adresu!